ผมเพิ่งจัดข้าวของเครื่องใช้จำเป็นและพับเสื้อผ้าเก็บเข้าในตู้ไม้สีหม่นๆ ในหอพักแพทย์ มธ.ตามเดิม เหมือนหลายเดือนก่อนหน้านั้น แต่วันนี้ผมกำลังทำโน่นวางนี่เพื่อให้หายคิดถึง..คิดถึงบ้านหลังหนึ่ง บ้านที่ทำให้มีผมในวันนี้..รพ.ศูนย์สระบุรี
ผมเป็นศิษย์เก่าแพทย์ชนบทที่นั่น จำได้ชัดเจนว่าคืนแรกในวิชาอายุรศาสตร์ปี ๔ นั้น ผมก็หลงรักอายุรศาสตร์และในที่สุดอีกไม่กี่เดือนจากนี้ไป ผมกำลังจะเป็นอายุรแพทย์ซึ่งตอนเด็กมันเป็นเพียงภาพฝันจางๆ เท่านั้นๆ
แพทย์ประจำบ้านอายุรศาสตร์ต้องไปผ่านการฝึกฝน ๑ เดือนใน รพ.สระบุรี ผมเฝ้ารอให้ถึงตุลาคมเพื่อจะได้ย้อนรอยชีวิตวันเรียน ที่ที่ซึ่วความรู้สึกสุข เศร้า เหงา สดชื่น เพื่อน พี่ น้อง ครู เมื่อครั้งเยาว์วัยจะหวนกลับมาอีกครั้ง แน่นอนว่าลึกๆ ในใจผม อยากกลับไปแก้ไขอะไรบางอย่างและผมเฝ้ารออย่างสุขใจ
--ผมใช้เวลาตลอด ๑ เดือนเล่าเรียน ฝึกฝน ทำงาน แลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์จากน้องๆ นักเรียนแพทย์รุ่นน้องของผม (จริงๆ ต้องเรียกรุ่นหลาน) แพทย์ใช้ทุน อาจารย์ เพื่อนร่วมงานที่อบอุ่นน่ารักเช่น พยาบาล อช.๑ และสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือคนไข้ที่ช่วยสอนให้รู้จักคุณค่าของชีวิตและมีศรัทธาในวิชาชีพแพทย์ได้กระจ่างชัดเจน เป็น "ครู" ที่แท้จริงของแพทย์ทุกคน
--ผมได้เดินไปตามเส้นทางเดินที่ผมเคยเดินเมื่อเกือบสิบปีมาแล้ว ผมได้นั่งเล่นบนดาดฟ้าของหอพักเช่นที่เคยทำหากต้องการอยู่ลำพัง มีความสุขที่ได้ทักทายกับเพื่อนพ้องน้องพี่เคยๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้แต่แม่ค้าขายข้าวก็ยังจำผมได้ เขาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในที่มาของชีวิตผมวันนี้
--ทุกคนบอกว่าผมเปลี่ยนไป ซึ่งผมก็ยอมรับด้วยรอยยิ้ม
--สระบุรีครั้งนี้ผมมีเรื่องราวประทับใจ ความสุขซึ้งๆ ของบทเรียน "ความรัก" และให้โดยไม่สนสิ่งตอบแทนต่อคนที่ผมรักนั้นมันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เวลาจะช่วยพิสูจน์เองว่าความจริงใจที่ผมบอกกับเธอไปนั้น ไม่มีอะไรเกินจริงเลยตลอดเวลานับแต่ผมพบเธอ ผมรักเธอและแม้วันนี้เราเป็นได้แค่พี่น้องกันก็ตาม เรื่องเวลาไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับผม หากเธออย่าละทิ้งไปก็เพียงพอสำหรับผมแล้ว ผมรักเธอ ผมจริงใจและมั่นคง
--เช้าวันนี้ผมเก็บของด้วยความหดหู่พอประมาณ บอกลาเพื่อนร่วมงานของผม วินาทีท้ายสุดถูกใช้อยู่ใน อช.๑ บอกลาความทรงจำดีๆ ที่อบอวนอยู่ทุกตารางนิ้วของบ้านเก่าหลังนี้ ชีวิตผมเดินต่อ แม้ไม่รู้จะได้กลับไปอีกเมื่อไหร่แต่ผมจะไม่ลืมอย่างแน่นอน รพ.สระบุรี..บ้านที่ผมรัก