สวัสดีค่ะพี่เล็ก
สบายดีมั้ยคะ

แฝดกันไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันหรอเนี่ย
5555

vvvv
vv
v

เปิดเทอมเเล้วหรอ

เออ

ทำทิปไปสระบุรีงะ

เสียคนละ500

ถ้าไปบอกด้วยนะจะได้จองไว้ไห้

เข้ามา ส่อง Hi5 เราแต่ไม่ยอม เม้น



เอ๊ะ ยังไงน่ะ ^^

เล็กกับรองนี่เป็นพี่น้องกันเหรอ หน้าเหมือนกัน

หวัดดีเพ่ชาย เปิดเทอมวันไหนว่ะ

แล้วเกรดออกยัง???

หายไปนานเลยน่ะ



เปิดเทอมยังเนี่ย



ว่าจะชวนไปดูหนัง

ไงเพื่อนสบายดีใหม
เกรดออกยัง
ดูแลสุขด้วยนะ

ฮ่าๆ ขอบคุณค่ะ

งั้นก็ใกล้ๆกะพี่รองสิ
พี่หนึ่งยังเรียนที่ เทนนิคดอนมั้ยคะ
พอดีทรายมีคนรู้จักเรียนที่นั่นเยอะอ่ะคะ
=]

สบายดีค่ะ พี่เล็กสบายดีไหม ตอนนี้เรยนที่ไหนคะ

ทรายยังอยู่ม.5อยู่เรยให้รียบจบไปไหน ฮ่าๆๆ

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรค่า ^^

อื้อฮือ..ไปเที่ยวสุพรรณบ้านฉันมาด้วย...สนุกอะดิ

สวัสดีค่ะพี่เล็ก

จำกันได้ไหมเนี่ยย ^^

เล็ก นี่ ยัง ไง นี่



เข้ามาดู อย่างเดียวเลย



ไม่ ทักเลย - -*

ทักทายได้นะคับ ไม่ดุ...แหะ ๆ...
แล้วก็โรคกลัวน้ำ หมอฉีดยาให้แร๊ววว..
เอิ๊ก ๆ ...

แวะมาคุยเล่นนะ...

อ้อ... อ่านคำคมแล้วชอบคับ
... ชอบที่ว่า "การตัดใจ" ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายาม
..ปล. ถ้ามีคนส่งใจมาช่วย...บางทีก็ตัดใจง่ายขึ้นคับ...แหะ ๆ

ถ้าล้มแล้วก็ลุก ยืน แล้ว เริ่มออกเดินทางใหม่ได้คับ...

หวาดดีครับ ไอ้เพื่อนรัก

ทำไรอยู่ว่ะ

หม่ำๆๆไรยัง

เรียนเป็นไงบ้าง

ไม่มา หากรุเลยนะ สาดๆๆ

กรุจะติด ว่าที่ ร.ต. แล้วนะโว้ย

อย่า ลืมมางานกรุ ล่ะ

(ลองอ่านดูนะครับ ชอบความหมายดีนะ)

ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้


และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา

โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน

บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว

มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า
สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว


ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่

เลือกที่จะจมกับความฝัน
มากกว่าการได้รับรู้ความจริง


การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า

ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า...
เราอาจเป็นที่ 2

ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
ก็ขอให้คิดไว้ว่า

ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย

แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ


พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า

...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
โปรดห้ามใจเถอะ

ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...

ก็จงชอบต่อไปเถอะ
การรักใครซักคน

ไม่ต้องการความพยายาม





"การตัดใจ"ต่างหาก



ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย


ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า

ความสุขยาม ที่คุณได้สบตาเค้า
กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน

อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน

แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน

แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย

ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ...

ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...

ยิ้มให้กับโชคชะตา
ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน

คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้ม

ของเค้าไว้คนเดียว

คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...
คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...

และร้องไห้ได้มากมาย...

คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า
ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...

ให้กลายเป็นวันที่สดใส
เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?

แค่การได้เห็นคนที่เรารัก
ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคน

ที่เค้ารักมากที่สุด
...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก

...อย่างจริงใจ

ดีเพื่อนบายดีป่าว